Wszystkie warzywa, jakie wypełniły nasz pokazowy warzywnik, wyhodowaliśmy od nasionka. Od wiosny rosły w naszym warzywniku na tarasie. Niektóre dopadły choroby lub szkodniki, ale przecież tak samo jest w codziennym ogrodniczym życiu 

Ostatecznie na kompozycję złożyły się wszystkie te warzywa, które obecnie można spotkać w naszym warzywniku – dynie, cukinie, papryki, pomidory i bakłażany, kapusty, sałaty i jarmuże, kukurydza, fasole, ogórki, karczochy, selery, pory i cała masa ziół.

Tworząc warzywnik „Po prostu posadź” chcieliśmy, aby to było miejsce,które inspiruje do stworzenia własnego ogródka kuchennego, niezależnie od tego jak dużą przestrzeń ma się do dyspozycji.
Instalacja to kopia prawdziwego warzywnika na dachu naszego domu, który mieści się w Lublinie, 6 km od ścisłego centrum miasta.

Naszym celem było pokazanie, jak wiele warzyw, owoców i kwiatów jadalnych można uprawiać na niewielkiej przestrzeni oraz, że wcale nie potrzeba do tego gruntu, wystarczą skrzynie czy donice. Nawet taki ogród może dawać plony przez cały sezon, od wczesnej wiosny, aż do późnej jesieni.

Uprawa własnych warzyw od nasionka, aż po zbiory daje nie tylko pyszne, zdrowe plony, o zdecydowanie bardziej intensywnym smaku, niż te z supermarketu, ale także ogromną satysfakcję i poczucie harmonii z naturą. „Po prostu posadź” i zobacz, jak zmieni się Twoje życie.

Częścią wystroju warzywnika i kontenera były plony zebrane z naszego przydomowego warzywnika, które rozstawiliśmy w ogrodzie pokazowym dla ozdoby. Z kolei kostka słomy, leżąc na środku warzywnika, to naturalnej urody praktyczna ławeczka.

Aranżując kontener chcieliśmy jak najsilniej odpowiedzieć na tegoroczne hasło festiwalu In Garden – enklawa. Zależało nam na tym, aby goście naszego ogródka pokazowego zaglądając do naszej „altanki” mieli poczucie przebywania we wnętrzu domku ogrodnika na działce np. ROD, których popularność tak wzrosła w dobie pandemii.

Chcieliśmy stworzyć miejsce nie tylko pozwalające „technicznie” obsłużyć ogródek, stąd narzędzia, różnego rodzaju sprzęty, naczynia i kosze, ale też uporządkowane i schludne, dające schronienie i pozwalające na odpoczynek przy filiżance herbaty w chłodniejsze dni.

Mamy poczucie, że całkiem nieźle nam to wyszło 

Po co to wszystko robimy? Nie wiemy  stworzenie takiego pokazowego ogródka to mnóstwo pracy, bo warzyw do aranżacji ogródka nie można kupić w szkółce. Dodatkowo, jako, że rosną w doniczkach, by można je było łatwo przenieść do docelowego ogródka, wymagają dodatkowej opieki; im mniejszy pojemnik, tym szybciej ziemia wysycha, a im więcej podlewamy, tym częściej trzeba nawozić, bo ziemia łatwo się wyjaławia.

Jednak widok gotowego ogródka to wielka satysfakcja, ogromne poczucie sprawczości i radość, że tak ładnie wszystko wyszło, a rośliny dały radę. Trzy dni festiwalowe i mnóstwo spotkań z gośćmi odwiedzającymi ogródki pokazowe dają niesamowitą energię.

To wielka duma, że możemy być częścią In Garden już drugi raz.

The post Warzywnik Po prostu posadź na festiwalu In Garden appeared first on Po prostu posadź.

Tak wybór padł Chorwację.

Nasza poprzednia wizyta na Chorwacji, kilka lat temu, nieszczególnie dobrze mi się kojarzy. Owszem, odpoczęliśmy od pracy, ale poza tym mieliśmy wrażenie, jakbyśmy urlop spędzali nad Zalewem Zegrzyńskim.

Morze jak morze, wybrzeże porośnięte krzewami, nic szczególnego. Byliśmy wówczas na Istrii, na północy Chorwacji, a kraj ten świeżo przystąpił do Unii Europejskiej.

Różnice w jakości infrastruktury w porównaniu nawet do Polski były porażające. Było biednie i nieco brudno, pobocza straszyły śmieciami. Pewnie dlatego Chorwacja w ogóle nas nie pociągała. Dopiero  kolejny covidowy rok zmusił nas do zmiany takiego podejścia. I dobrze!

Tym razem wybraliśmy półwysep Pelješac w Dalmacji. Niesamowity przyrodniczo i krajobrazowo, tętniący zielenią i błękitem Adriatyku. Wypełniony majestatycznymi wzgórzami, porośnięty gajami oliwnymi i winnicami. Prawdziwy śródziemnomorski raj. 

W trakcie dwutygodniowego pobytu zwiedziliśmy większość miasteczek półwyspu, skosztowaliśmy pysznej tamtejszej kuchni i sporo spacerowaliśmy w nieznane malowniczymi wiejskimi dróżkami. 

To, co urzekło nas najbardziej na Pelješacu to niesamowity miks roślin, które w słońcu wydzielają kojące olejki eteryczne. Nawet przydrożne chwasty wydawały się urocze i takie były, bo cały półwysep porastały łany rozmarynu i lawendy. Nasze przechadzki trwały godzinami, bo ciągle zatrzymywałam się przy jakiejś roślinie, która mnie zachwycała. 

Przyroda Pelješacu jest niesamowita. 

Na Pelješac wybraliśmy się na przełomie maja i czerwca. To idealny czas na urlop, ze względu na świetną pogodę, umiarkowaną temperaturę (ok. 25 stopni) i bardzo małą liczbę turystów.

Świetnym terminem z pewnością byłby także wrzesień lub październik, choć wówczas ryzyko deszczu jest większe. 

Chorwacką walutą jest kuna i czymś innym często płacić się po prostu nie da. Co więcej preferowana  forma to gotówka, w wielu miejscach nie można płacić kartą, nie mają terminali. Tak jest nie tylko w wielu winnicach, ale też w restauracjach.

Dodajmy, że w chorwackiej restauracji nie jest tanio. Za podstawowy posiłek trzeba zapłacić 50 zł od osoby. Wszystko jednak jest ultrasmaczne. 

Na Peljesacu szczególnie polecamy konobę Portun w Potomje, niesamowite rodzinne miejsce z pysznymi lokalnymi daniami. W okolicach Drace z różnego rodzaju muszli słynie przydrożny bar Sutvid.

Pyszne muszle są także w Loviste w restauracji na końcu molo. W Ston smacznie zjecie w konobie Bakus. A przepyszne croissanty z obłędnym kremem pistacjowym można dostać w Orebicu w cukierni Croccantino. 

The post Zachwycająca Dalmacja appeared first on Po prostu posadź.

Jednym z takich wydarzeń, na których jestem co roku jest Festiwal Jesienne Barwy Traw w szkółce Daglezja w Rykach. Jego organizatorzy, Państwo Majowie, stworzyli nawet Narodową Kolekcję Miscantów, która, delikatnie mówiąc, robi niesamowite wrażenie, szczególnie jesienią, w wietrzny dzień.

Jednak nie tylko dla traw warto pojechać do Daglezji. Ta szkółka to także piękny ogród pokazowy, który można zwiedzać przez cały rok.

Pierwsza część to piękny ogród roślin iglastych, przeplatanych bylinami i trawami, a wykończony zadbanym trawnikiem, meandrującym się między rabatami. Zaglądając do kolejnych wnętrz ogrodowych zawsze odkrywamy coś ciekawego – a to piękną roślinę, dominującą w danej przestrzeni, a to ławeczkę, a to znów ozdoby, których w tym ogrodzie jest mnóstwo. Miejsce jest nieoczywiste, wciąga i zachęca by zajrzeć za kolejny róg, a ten z kolei prowadzi do kolejnego zakątka.

Ogród powstał w 1998 roku i miał być typowym ogrodem przydomowym, bazującym przede wszystkim na iglakach. Uzupełniły go nasadzenia roślin dobrze współgrających z iglakami. Potem ogród został udostępniony zwiedzającym.

Druga cześć to ogromny staw i jego otoczenie. Rośliny zwieszają się nad tafla wody, a pod dębami czerwonymi rosną hosty, paprocie i trawy. Tu tez można spotkać daglezje, od których szkółka otrzymała swoje imię.

Kolejna cześć ogrodu to piękna rabata bylinowa z trawami, osłonięta geometrycznym żywopłotem z żywotników, z centralna rabatą dzieląca przestrzeń. To miejsce świetnie wygląda w zasadzie przez cały rok, bo nawet zimą uschnięte pędy bylin pomalowane szronem robią niezwykłe wrażenie.

Ostatnia cześć to ogród z kolekcją miscantów, ale on także aż kipi różnorodnymi bylinami i trawami. Rabaty wyglądają jak żywe obrazy, kompozycja jest dopracowana do perfekcji.

Ten niezwykły ogród znajdziecie w Rykach na Lubelszczyźnie, przy ul. Zielonej 39.

The post Ogród pokazowy Daglezja w Rykach appeared first on Po prostu posadź.

Pomysłodawcą i dyrektorem artystycznym festiwalu był Wojciech Januszczyk, a realizatorem Fundacja Krajobrazy.

Nadal czujemy się nieco oszołomieni tym wydarzeniem, a przede wszystkim faktem, że organizatorzy postawili miejski warzywnik na równi z pięknymi ogrodami tworzonymi przez wybitnych twórców, artystów i architektów krajobrazu. #DUMA 

My od dawna wierzymy, że warzywnik może być równie atrakcyjną częścią ogrodu jak rabaty kwiatowe, ale miło było się przekonać, że w takim myśleniu nie jesteśmy sami. Co więcej, mnóstwo odwiedzających festiwal osób podkreślało, że nie myślało o skomponowaniu warzywnika w taki sposób, by był kolorowy i atrakcyjny, a pokazany przez nas przykład ich do tego przekonał. Wielu gości dopytywało o szczegóły techniczne układu naszego pokazowego ogródka warzywnego, by skopiować je we własnym ogrodzie 

Za chwilę Was zabierzemy na spacer po naszym pokazowym warzywniku z pierwszego Festiwalu In Garden w Lublinie, ale najpierw zobaczcie ogrody mistrzów.

Ogród Bez zniszczenia autorstwa Wojciecha Januszczyka

Ideą tego założenia było pokazanie, że budowa domu nie musi automatycznie wiązać się z koniecznością wykarczowania wszystkich rosnących na działce drzew. Autor pokazał, że wykorzystanie starego drzewostanu, może pozwolić na stworzenie niesamowitego, klimatycznego zakątka, na jaki na pustej działce musielibyśmy czekać kilkadziesiąt lat. To ogród nieco nostalgiczny, z nutką dekadencji i doskonale wkomponowaną sztuką.

Ogród Bliżej natury autorstwa Małgorzaty Tujko

To przeniesiona w przestrzeń festiwalową pocztówka dzikiego krajobrazu, takiego jakim zachwycamy się podczas wycieczek za miasto, ujarzmionego formalnymi w kształcie stalowymi donicami. Ogród daje wrażenie bliskości natury. Jest jak piękny widoczek stworzony przez naturę.

Ogród Przenikanie autorstwa Krzysztofa Stasiewicza

Ta instalacja to dialog pomiędzy ogrodem formalnym, wymuskanym ręką człowieka, a ogrodem będącym dziełem natury. Łączy nowoczesne technologie ze starociami, cały czas przechylając szalę to na jedną, to na drugą stronę. Doskonale wykorzystuje też elementy artystyczne i szkło, którym niesamowicie bawią się promienie zachodzącego słońca. – Nasz mini ogród nie jest próbą odpowiedzi na postawione pytania, nie pretenduje też do miana złotego środka. Proponujemy zabawę formą i detalem. Przenikanie stylów – nowoczesny z naturalistycznym. Przenikanie form architektonicznych z roślinnymi. Wnikanie elementów użytkowych i artystycznych w strukturę ogrodu. Wzajemne przenikanie wnętrz ogrodowych z ich otuliną – podkreśla autor Krzysztof Stasiewicz.

Ogród Myśli różne o ogrodach autorstwa Izabeli Myszki

Dojrzały ogród późnego lata, który łączy w sobie piękno natury i kultury.
– Jeśli rozważać ogród jak metaforę życia, to ujrzymy w nim człowieka w pokorze oddanego pracy, wędrującego drogą prowadzącą do wyznaczonego celu. Jego myśli w ogrodowej scenerii zajęte są pięknem i dobrem. Dlatego tak lubimy nasze bycie w ogrodzie, dlatego ogród jest naszym rajem na ziemi – mówi autorka ogrodu Izabela Myszka.

Ogród Oaza autorstwa Aleksandry Niewady-Wysockiej i Jana Niewady-Wysockiego

To połączenie formy architektonicznej z naturalnym środowiskiem. Centrum tej instalacji jest drewniana kapsuła, która mieści w sobie ogród. Rośliny wychylają się zza ścian, falują na wietrze, a w powietrzu unoszą się słowa poezji. – Główną koncepcją formy składającej się w kształt kapsuły jest hasło garden-in, czyli wewnętrznego ogrodu. Wnętrze wraz z akcentem znajdującym się w środku wykwiecają i ożywiają roślinnością zamkniętą w kapsule przestrzeń. Zewnętrzna elewacja odgradza obiekt sztuczną powłoką, całość kontrastuje z pustynnym podłożem nadając uczucie pragnienia dostania się do wnętrza – podkreśla współautor ogrodu Jan Niewada-Wysocki.

Ogród Apifonia – ołtarz natury autorstwa Marcina Sudzińskiego

To ogród pszczeli, z ulami i mnóstwem kwiatów. Proponuje nam jednak nieco inne spojrzenie na pszczelarstwo, odrzucające korzyści z niego płynące, słoiki miodu i pszczele stragany. Ten ogród zachęca, by spojrzeć na pszczele gniazda jako na mechanizmy od wieków rządzące przyrodą, ukazujące rodzenie się, życie, umieranie i odradzanie.

Ogród kuchenny – Po prostu posadź

To przeniesiony w przestrzenie festiwalowe projekt ogrodu, który stworzyliśmy na naszym tarasie. Zależało nam na tym, by prezentował nie tylko możliwości miejskiego ogrodnictwa i zachęcał do uprawy własnych warzyw, ale także by pokazywał, że warzywnik może być równie piękną, jak pozostałe, częścią ogrodu. Dlatego, podobnie jak w naszym warzywniku, pośród warzyw znalazły się kwiaty i ozdobne dynie, a nad ogrodem powiewa girlanda.

The post Ogrody pokazowe Festiwalu InGarden appeared first on Po prostu posadź.

Wietnam jest zielony, soczysty i pełen życia. Niesamowite rośliny wylewają się z zakamarków ulic, pną się po ścianach i zaglądają do okien. Nie brakuje też donic, które miejscowi rozstawiają przy domach i prowadzonych przez siebie sklepikach, czy restauracjach. Czasami rosną w nich kwiaty, czasami sałata i pomidory.

Obraz, który zawsze mam pod powiekami, kiedy myślę o Wietnamie, to małe stragany z kwiatami i owocami wraz z właścicielami przemierzające ulice Hanoi. To jeden z widoków, które spotkały nas zaraz po przyjeździe do tego kraju. Lot akurat ułożył się tak, że wylądowaliśmy w Hanoi wcześnie rano, kiedy okoliczni rolnicy wybierali się akurat do miasta, by sprzedać to, co zebrali ze swoich pól. Owoce i warzywa nie dziwią, ale świeże kwiaty? Jak się okazało są one nieodłącznym elementem każdej restauracji, sklepu, czy świątyni.

Inny symbol Wietnamu – tradycyjny trójkątny kapelusz z liści palmowych. Jadąc do Wietnamu byłam przekonana, że jeśli w ogóle, to spotkam go raczej tylko w wioskach, czy na polach ryżowych. Tymczasem to nieodłączny atrybut każdego Wietnamczyka, mają go wszyscy, niezależnie czy pracują na roli, czy w dobrej restauracji. Ja też sprawiłam sobie taki, po tym jak akurat zapomniałam zabrać nakrycia głowy na górską wspinaczkę. Od tamtej pory się z nim nie rozstawałam. Jest niesamowity, w jakiś magiczny sposób sprawia, że głowa jest jakby nieustannie owiewana świeżym powietrzem. Taki kapelusz, ze względu na rozpiętość ronda, doskonale sprawdza się także w deszcz.

Chyba nie ma folderu o Wietnamie, w którym zabrakłoby zdjęć z jednej z największych atrakcji turystycznych tego kraju – zatoki Ha Long. To niezwykłe miejsce, majestatyczne, żywa sceneria filmowa. Setki ogromnych skał zanurzających się w lazurowej wodzie. Przepięknym widok… jeśli ktoś ma okazję popłynąć tam o świcie, małą łódka. Kiedy, tak jak my, wybierze jeden ze statków wycieczkowych, czeka go disneyland na wodzie. Głośna muzyka, plastikowa trawa na pokładzie i odhaczanie kolejnych punktów programu zwiedzania. Masakra, którą sobie zafundowaliśmy sami.

Bliźniaczą scenerię, ale w zdecydowanie bardziej przyjaznych warunkach można znaleźć w innej części północnego Wietnamu – okolicach Ninh Binh. To miejsce wygląda jak Ha Long przeniesione na grunt, w bajeczną scenerię pól ryżowych. Jak dla mnie to jeden z najpiękniejszych widoków Wietnamu. Aż szkoda, że stał się jednym z tzw. instaspotów. Tysiące turystów codziennie przyjeżdżają tam, by zrobić sobie perfekcyjne zdjęcie na Instagrama. Gdyby nie to w tym miejscu mogłabym spędzić cały dzień.

Nie mniej od wietnamskiej przyrody zachwyciły nas wietnamskie miasta. Są jak wielkie tętniące niezwykłą energią machiny. Pełne życia są zarówno o piątej rano, jak i pierwszej w nocy. Wypełniają je małe restauracyjki, uliczni handlarze, stragany i przenośne garkuchnie prowadzane przez wietnamskie babulinki. Streetfood w najczystszej postaci.

Nie byłabym sobą, gdybym na urlopie nie zajrzała na bazar. Jak dla mnie bazar najlepiej odzwierciedla lokalny charakter, jest jak lustro odbijające twarz danego kraju. Prawdziwe bazary nie są dla turystów, tylko dla miejscowych, tam tętni lokalne życie. Trafisz na taki i masz lekcję o kraju w pigułce. Wietnamskie bazary mnie zachwyciły. Chyba na żadnym innym nie widziałam takiego bogactwa owoców i warzyw.

Muszę Wam jeszcze napisać o trzech pięknych wietnamskich miastach. W Hanoi – obecnie stolicy Wietnamu – spędziliśmy kilka dni, a gdybyśmy zostali na kilka kolejnych, nadal mielibyśmy co tam robić. Nie mieliśmy jakiegoś szczególnego planu zwiedzania. Zatrzymaliśmy się w Old Quarter – starej dzielnicy z restauracjami i sklepikami, zobaczyliśmy m.in. Świątynię Literatury, Jezioro Hoan Kiem, Train Street, Więzienie Hoa Lo, taras widokowy Lotte, ogród botaniczny, który w zasadzie jest parkiem :). Hanoi to jednak wyjątkowe miejsce na mapie świata. Bardzo chciałabym tam kiedyś wrócić.

Drugie niezwykłe miejsce to Hoi An. Szczególnie bliskie naszym sercom, bo na samym środku tego uroczego miasteczka pełnego lampionów stoi pomnik lublinianina – Kazimierza Kwiatkowskiego, który wiele lat temu przekonał lokalne władze, by nie burzyły starych, rybackich domów. Dziś to największa atrakcja turystyczna. Klimat tego miejsca jest niesamowity.

Kazimierz Kwiatkowski pomógł także w uratowaniu ruin starych świątyń porośniętych dżunglą w My Son. Piękne miejsce, choć temperatura wietnamskiego lata nie sprzyja zwiedzaniu.

Trzecie miasto może nie jest aż tak niezwykłe, jak dwa pozostałe, ale może być ciekawą urlopową alternatywą. Wyobraźcie sobie plażowanie nad Morzem Południowochinskim. To już nawet brzmi egzotycznie  Miejscowość Da Nang położona jest właśnie nad nim i bardzo łatwo do niej dotrzeć lokalnymi liniami lotniczymi. Podróż z Hanoi zajmuje ok. 1,5 h. To typowy kurort, ale ma swój urok, głównie za sprawą rybaków i ich tradycyjnych łódek.

Nie mogę nie wspomnieć o wietnamskiej kuchni. Zjeść sajgonki i zupę pho w ich ojczyźnie to wrażenie nie do opisania. Smaki wietnamskiej kuchni są pełne, bogate i wyjątkowe, jednak moim nr 1 póki co nadal jest kuchnia indonezyjska.

Nasza podróż po Wietnamie rozpoczęła się w Hanoi, skąd wyruszaliśmy zobaczyć zatokę Ha Long i Ninh Binh. Mimo pierwotnych planów, ze względu na pandemię koronawirusa i bliskość granicy chińskiej zrezygnowaliśmy z wizyty w górzystym rejonie Sapa. Pech chciał, ze akurat wtedy pogoda była tam genialna, o co zwykle bardzo trudno 

Z Hanoi ruszyliśmy do Hoi An, a stamtąd mieliśmy się udać na relaks na rajskiej wyspie Phu Quoc, niestety wietnamskie wojsko zatrzymało nas na kwarantannę, w której spędziliśmy kolejnych 12 dni. Okazało się, że mieliśmy kontakt z osobą zakażoną koronawirusem, na szczęście testy okazały się negatywne. Musieliśmy przedłużyć urlop o kolejny tydzień, w międzyczasie uciekły nam wszystkie samoloty i na wyspę nigdy nie dotarliśmy, a do Polski ledwie co. Ale nie ma tego złego… Mamy motywację, by znów wrócić do Wietnamu. Tym razem postawimy na południową część i poza rajską wyspą na kilka dni udamy się także do Kambodży.

The post Good Morning, Vietnam! appeared first on Po prostu posadź.

Cieszę się, że byliśmy na Sri Lance w takim momencie, na początku drogi tego niesamowitego kraju do wielkiego turystycznego sukcesu. Bo, że taki nastąpi – nie mam wątpliwości. I w sumie trochę szkoda, bo zadepczemy ten raj na ziemi.

Wyspa herbaty

Kiedy myślę „Sri Lanka” przed oczami staje mi obraz pól herbacianych otulających podnóża gór. Niesamowita zieleń listków herbaty i geometryczność regularnie uszczykiwanych krzewów robi niesamowite wrażenie. W centralnej części wyspy taki widok, przeplatany szczytami gór i zjawiskowymi wodospadami, czai się za każdym rogiem. W pozostałej części zachwyca widok pól ryżowych, wodospadów i dolin rzek.

Sri Lanka położona jest na Oceanie Indyjskim, tuż pod Indiami, ze względu na jej charakterystyczny kształt bywa nawet nazywana „łzą
z policzka Indii”. Lokalizacja kilka stopni na północ od równika daje jej niesamowite warunki klimatyczne. Roślinom dwa razy nie trzeba tego powtarzać. Są wszędzie i są piękne.

Rośliny jak w raju

Na Sri Lance dominują różne odmiany palm, bambusy, mango, avocado, kakaowce, mahoń, gałka muszkatołowa, cynamon i wiele, wiele innych. Na polach spotkamy głównie ryż, kukurydzę, trzcinę cukrową, owoce i warzywa, a na plantacjach – przyprawy. Jeśli czasami macie ochotę uciec „gdzie pieprz rośnie”, to niewykluczone, że traficie właśnie na Sri Lankę.

W centralnej, chłodniejszej części wyspy dominują uprawy herbaty.

Sri Lanka to tez piękne zabytki, ukryte w dżungli stare pałace, zapomniane ruiny i świątynie otulone zielenią, takie jak Golden Temple w Dambulla czy stare miasto Polonnaruwa.

Wyspa rajskich plaż

Inny obraz Sri Lanki to niesamowite, rajskie wybrzeże. Złoty piasek, palmy kokosowe chylące się do wody i kilometrami ciągnące się puste plaże. Niestety, to już ostatnie chwile, by zobaczyć tę wyspę w takim wydaniu. Przy oceanie powstaje coraz więcej hoteli, a co drugi taksówkarz pyta, czy nie mógłby pośredniczyć w zakupie gruntu dla Ciebie, biorąc „za fatygę” jedyne 30% jej ceny.

Niesamowity świat zwierząt

Światowi roślin na Sri Lance nie ustępuje świat zwierząt. Najbardziej charakterystycznym z nich jest słoń indyjski, którego kilka rodzin mogliśmy zobaczyć w naturalnym środowisku w Parku Narodowym Kaudulla. Charakterystyczne są także wielkie nietoperze – rudawki, które wieczorem przecinają stadami lankijskie niebo. W wielu miejscach można spotkać też różne gatunki małp, głównie makaków oraz majestatycznie przechadzające się po polach pawie. Nam kilka razy udało się zobaczyć wielkie warany przemierzające okolice zbiorników wodnych.

Niespotykane owoce

Nigdy wcześniej na urlopie nie spróbowałam tak wielu przepysznych owoców. Przemieszczając się po Sri Lance na każdym za każdym zakrętem czai się stragan z gotowym do tagowania się sprzedawcą, w każdej mieścinie jest jakiś bazar. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, że na świecie istnieje tak wiele rodzajów mango :). Na Sri Lance można też spróbować bananów w kilku odmianach, ananasów, mangostanów, marakui, guavy, gigantycznych avocado i charakterystycznego dla tej wyspy owocu: wood apple o słodkim, ziarnistym miąższu. Wizyta na bazarze przyprawia o zawrót głowy.

Najostrzejsza kuchnia świata

Przed wyjazdem trochę bałam się lankijskiej kuchni, należy ona do najostrzejszych na świecie. Moje wyobrażenie o jej ostrości było jednak niczym w porównaniu z tym, co faktycznie mogliśmy próbować. Ostrość na poziomie piekło! Na szczęście Sri Lanka zna już europejskie podniebienia i nieco łagodzi stopień pikantności potraw.

Gdzie byliśmy

Naszą wizytę na Sri Lance rozpoczęliśmy od Negombo, położonego w pobliżu lotniska. Stamtąd wyruszyliśmy w głąb wyspy, a zdecydowanie ułatwił nam to nasz kierowca Malid Prasantha, który z miejsca na miejsce woził nas swoim samochodem i rezerwował noclegi.
Objazd wyspy rozpoczęliśmy od Dambulli z buddyjską świątynią z tysiącem posążków Buddy, w jej okolicach wspięliśmy się na piękną skałę Sigiriya, odwiedziliśmy też Park Narodowy Kaudulla z mnóstwem zwierząt żyjących w naturalnym dla nich środowisku (słonie, ptaki, bawoły wodne).

Potem zobaczyliśmy niesamowite ruiny pałacu królewskiego Polonnaruwa, zatopione w bujnej roślinności. Kolejne dni spędziliśmy w okolicy Nuwara Elija, gdzie w deszczu i chłodzie, jak to w tropikach  podziwialiśmy plantacje herbaty. Stamtąd przenieśliśmy się do Ella odwiedzając niesamowity Nine Arches Brige i wspinając się na Little Adam’s Peak, skąd rozciąga się przepiękna panorama na Ella Rock. Ze względu na strajk na kolei, niestety nie udało nam się przejechać słynnym pociągiem z Nuwara Elija do Ella.

Końcówkę naszej lankijskiej wyprawy spędziliśmy w okolicach Tangalla, skąd raz wyskoczyliśmy na wycieczkę do Galle i Mirissy, po drodze zahaczając o pogotowie dla żółwi morskich. Mieszkaliśmy w niesamowitym, kameralnym hotelu na rajskiej plaży, z pięknym ogrodem, a za oknami pokoju szumiał nam Ocean Indyjski.

Tu wrócimy

Sri Lanka nie była łatwa. Im więcej czasu mija od naszej wizyty tam, tym milej ją wspominam, ale pierwsze wrażenie nie było jednoznacznie pozytywne. Trudno wprost powiedzieć dlaczego, chyba chodzi o bezsilność wobec biedy, szczególnie dotkliwej dla tego kraju po zamachach terrorystycznych z kwietnia 2019r. Ale Sri Lanka jest nieziemska, niesamowita, epicka.

Dziś, planując kolejną podróż coraz mocniej dostrzegam jak wspaniale spędziliśmy tam czas. Zobaczyliśmy mnóstwo pięknych miejsc i wypoczywaliśmy na plaży z naszych marzeń. Nie mam wątpliwości, że na tę plażę kiedyś wrócimy.

The post Zielona Sri Lanka appeared first on Po prostu posadź.

Na tej greckiej wyspie majestatyczne góry i klify poprzecinane są pięknymi, wypełnionymi bujną roślinnością dolinami. Krajobraz uzupełniają pola uprawne i sady – w tym gaje oliwne i pomarańczowe. To nie tylko wspaniałe miejsce na urlop, ale też prawdziwa gratka dla miłośników roślin. Szczególnie jeśli Kretę odwiedzą wiosną, np. w kwietniu lub w maju. Wówczas cała wyspa kwitnie. Ale pełnia lata i jesień też mają swoje uroki.

My Kretę odwiedziliśmy akurat w październiku. Brak kwitnących roślin rekompensował niesamowity zapach wysuszonych ziół, który unosił się na całej wyspie. Aż szkoda, że nie można go przekazać za pomocą zdjęć.

Najlepiej w kwietniu i w maju

Polacy Kretę najczęściej odwiedzają w sezonie wakacyjnym. Wówczas przypomina ona nieco wypaloną pustynię, zbocza pokrywają przekwitnięte, suche krzewy. Te same miejsca kilka miesięcy wcześniej zamieniają się w bujny ogród, pełen kwiatów i zieleni. W marcu, kwietniu i maju na Krecie można zobaczyć prawdziwe kobierce wiosennych kwiatów, w tym dzikich tulipanów, żonkili czy storczyków. Niestety, nam póki co nie dane było zobaczyć tej drugiej, piękniejszej odsłony Krety, ale jej obraz z letnich miesięcy i tak zachwycał.

Wyspa pełna roślin

Ulice kreteńskich miasteczek są pełne kwiatów, głównie za sprawą wszędobylskich bugenwilli, na Krecie rosnących jak chwasty. Można też spotkać lantany i marakuje.

Lasy na Krecie zostały wieki temu solidnie przetrzebione, a dziś na wyspie można spotkać wiele gatunków iglastych, w tym cyprysy i araukarie, palmy, figowce i bananowce. Miejscowi hodują oliwki, pomarańcze i winogrona, gaje i winnice przeplatają się z domkami na zboczach kreteńskich szczytów.

Największa wyspa Grecji

Kreta jest największą grecką, i piątą co do wielkości wyspą Morza Śródziemnego. Liczy niecałe 8,5 tys. km 2, jest rozpięta na 260 km i szeroka na 60 km. W najwęższym punkcie liczy zaledwie 12 km. Ze wschodu na zachód wyspę przecinają pasma górskie, a jedną z osobliwości Krety jest płaskowyż Lasithi. To płaski teren o powierzchni ok. 25 km 2, dookoła opleciony górskimi szczytami, o przeznaczeniu głównie rolniczym.

Góry, wąwozy, jaskinie i urwiska

Kreta ma niezwykłą rzeźbę terenu. Wysokie góry sąsiadują z malowniczymi wąwozami, zielonymi dolinami i urwiskami. Skały wapienne łatwo ulegają zjawiskom krasowym, stąd na Krecie bogactwo jaskiń z ozdobnymi naciekami.

Wybrzeże Krety otoczone jest mnóstwem małych wysepek, zwykle nie zamieszkałych, nie licząc ptaków i dzikich kozic kiri-kiri. Jest ono pełne urokliwych klifów, zatapiających się w lazurowym morzu.

Najzdrowsza dieta świata

Dieta kreteńczyków uchodzi za najzdrowszą na świecie. Jest w niej stosunkowo mało mięsa i mleka, za to bardzo dużo warzyw i owoców, w większości uprawianych w przydomowych ogrodach lub na roli. Jada się sezonowo, to co akurat można znaleźć w ogrodzie czy na bazarze. Uzupełnieniem kreteńskiej diety jest lokalne wino.

Kretę odwiedziliśmy w 2013 r. To jeden z tych kierunków, do których na pewno wrócimy. Klimat wypoczynku na tej greckiej wyspie jest niesamowity, zachwyca świat roślin i zwierząt, zachwyca uśmiech miejscowych, a widoki chwytają za serce. No i do tego ta kuchnia, aż ślinka cieknie na jej wspomnienie.

The post Spalona słońcem Kreta appeared first on Po prostu posadź.

Każdy dzień na Bali zapierał dech w piersiach. Tak było z powodu zawsze uśmiechniętych i bardzo przyjaznych ludzi, których tam spotkaliśmy. Tak było też z powodu pięknych budynków, świątyń i wyjątkowej kultury. Ale nie mniej istotne było to, co związane z przyrodą – rośliny, pola ryżowe i zwierzęta.

Wyspa uśmiechniętych ludzi

Bali leży na drugim końcu świata. Jest jedną z wysp Indonezji, położonych na Oceanie Indyjskim. Zamieszkują ją głównie balijczyczy stanowiący odrębną grupę etniczną i wyznający tzw. hinduizm balijski, w przeciwieństwie do pozostałych części tego kraju, w przeważającej mierze islamskich.  

Niezwykła kultura i piękna zieleń

Bali wygląda tak, jakby ktoś na jednej wyspie próbował zgromadzić wszystko to, co piękne. Jeśli wyobrażamy sobie raj na ziemi, to dla mnie będzie to właśnie ta część świata (OK, żeby był to faktyczny raj, trzeba by wyprosić stamtąd turystów, a do tej grupy my niestety też się zaliczamy). Piękne palmy, bananowce, paprocie drzewiaste, wszelkiego rodzaju pnącza porastają wszystko i wszędzie. Krotony o plamistych, kolorowych liściach, u nas prawdziwe rarytasy, w Indonezji rosną przy drodze jak nasze pokrzywy. Na drzewach z kolei można spotkać wiele roślin epifitycznych, storczyki są niemal wszędzie i chyba na miejscowych nie robią już wrażenia.  

Bujna zieleń to efekt bardzo dobrych warunków klimatycznych dla roślin: jest wilgotno i ciepło, jak to w rejonach tropikalnych. Wulkaniczna wyspa o zwrotnikowym klimacie ma jeszcze jeden plus – bardzo żyzną glebę.

W krajobrazie Bali dominują pola ryżowe, lasy palmowe i dżungla. I choć pola ryżowe są intensywnie uprawiane przez człowieka (zbiory odbywają się nawet trzy razy w roku), to patrząc na nie ma się wrażanie niezwykłej harmonii z krajobrazem.

Świątynia przy każdym domu

Bali słynie też ze świątyń otoczonych pięknymi ogrodami i stawami, ma też swoje ogrody botaniczne. Szczególnie wartym uwagi jest ogród Bedugul, położony na rozległym terenie, z wieloma pawilonami tematycznymi. Ale zachwyca również królewski ogród na wodzie Tirta Ganga, otoczenie Gandara Gate, czy świątyni Lempuyang.

Nieziemski smak owoców

Zupełnie odrębny rozdział to owoce i warzywa. Co do tych drugich, to niestety nadmiar wody im nie sprzyja, zdarza się, że są nieco „wypłukane” w smaku. Ale owoce – czysty zachwyt. Zatrzymywaliśmy się niemal na każdym możliwym bazarze i wracaliśmy do domu z pełnymi siatkami mango, wężowego owocu, guawy, marakui, liczi, mangostanów i balijskich pomarańczy. Bali słynie też z małych, niezwykle smacznych bananów, arbuzów i papai – taki zestaw owoców zwykle jest serwowany turystom na śniadanie.

Ojczyzna najbardziej śmierdzącego owocu świata

Na Bali próbowaliśmy niemal wszystkiego, włącznie z durianem – najbardziej śmierdzącym owocem świata. Dyskutowałabym czy rzeczywiście śmierdzi, choć nie powiedziałabym też, że pachnie. Obok straganów zalatuje nieco mieszaniną lekko sfermentowanej cebuli pomieszanej z orzechami. Taki miks jest też lekko wyczuwalny w smaku owocu o maślanej konsystencji. Dla mnie durian jest słodki, bardzo smaczny i na pewno będę chciała go jeszcze spróbować.

Tu rządzą makaki

Nie sposób pisać o Bali bez wspomnienia o niesamowitych małpkach, makakach, które można spotkać w wielu miejscach, ale najłatwiej je zobaczyć w Monkey Fores w Ubud. Tak, to typowa atrakcja turystyczna, ale warta zobaczenia. Małpki są prawdziwe, podobnie jak piękny las, w którym mieszkają.

Twój sąsiad gekon

Będąc na Bali trzeba się też przyzwyczaić, że do pokoju dokwaterują nam się współlokatorzy – gekony, które są niemal wszędzie. Jak się pojawią, trzeba się cieszyć – doskonale wyłapują muchy i komary, które w tej części świata mogą przenosić wirusy malarii lub dengi. Mnie trochę onieśmielał natomiast gekon toke, trochę większy (ok. 30 cm) niż najbardziej popularne, wszędobylskie gekoniki, który wieczorem wydawał głośne, charakterystyczne okrzyki „ge-ko, ge-ko”. Wyglądał groźnie z tymi swoimi pomarańczowymi plamkami i kolcami na ciele, ale najwyraźniej nie uznał nas za godnych ataku.

Co zobaczyliśmy

Nasz pierwszy urlop na Bali spędziliśmy w Sanurze, skąd wynajmowaliśmy kierowcę, wożącego nas inne części wyspy, które chcieliśmy zobaczyć. Jest to niedroga, ale tez bardzo wygodna opcja zwiedzania. Byliśmy w Ubud na bazarze, przybiliśmy tam też piątkę makakom w Monkey Forest i przeszliśmy Campuhan Ridge Walk. Snorkowaliśmy przy Nusa Penida, zobaczyliśmy królewski ogród na wodzie Tirta Ganga oraz świątynie: Lempuyang, Tanah Lot, Uluwatu, Tirta Empul i i Ulun Danu Beratan. Zwiedziliśmy także wioskę Tenganan i wpisane na listę światowego dziedzictwa Unesco tarasy ryżowe Jatiluwih.

Campughan Ridge Walk

Nie byłabym sobą, gdybym nie zajrzała do lokalnej szkółki roślin, warto przecież orientować się w światowej ofercie roślin. Delikatnie mówiąc – oferta mnie nie powaliła 

Na Bali na pewno wrócimy. Tym razem chcemy odwiedzić piękne, nieco bardziej dzikie wyspy Gili, Flores i Nusa Penida oraz Lombok. I to raczej nie będzie nasz ostatni urlop w Indonezji.

The post Nieziemskie Bali appeared first on Po prostu posadź.

Ogród Botaniczny w Lublinie ma niezwykłą rzeźbę terenu, co zdecydowanie dodaje mu uroku. Trochę odzwierciedla wyżynny krajobraz Lubelszczyzny. Naturalne, lessowe wąwozy i wypiętrzenia, bliskość rzeki, strumień i stawy nadają temu miejscu sielskiego klimatu.

Ogród powstał w latach 60, stąd na jego terenie co chwilę można spotkać majestatyczne, stare drzewa i krzewy. Na całym ternie jest ich ponad 1600 gatunków. Wiele z nich to piękne okazy, którymi przez lata zapewne zachwycało się wielu botaników.

Lubelski Ogród Botaniczny to także niezwykłe kolekcje bylin, których jest tu aż 3300. Do tego rośliny szklarniowe (1600). Spacer zajmie ok. 1,5-2 h, ale warto spędzić tu trochę więcej czasu, zabrać ze sobą kocyk, usiąść na chwilę na trawie, wsłuchać się w śpiew ptaków. To niezwykłe miejsce w sercu tętniącego życiem miasta.

The post Lubelski Ogród Botaniczny appeared first on Po prostu posadź.

Jednak Wyspy Kanaryjskie rzeczywiście mają coś w sobie. Są jakby oczko wyżej w roślinnej klasyfikacji innych miejsc w Europie. Mówią o nich „wyspy wiecznej wiosny” i rzeczywiście to określenie doskonale oddaje ich charakter. Na Wyspach Kanaryjskich ta wiosenna, soczysta zieleń, łączy się z surowym, stepowo-pustynnym krajobrazem. Czy może być lepsza mieszanka?

Ulice jak kwiaciarnie

Spacerując po miasteczkach tych niezwykłych wysp ma się czasami wrażenie, jakby było się w wielkiej kwiaciarni na otwartym powietrzu. Na poboczach ulic, na skwerach i miejskich kwietnikach można spotkać wiele okazów, które my znamy jako rośliny doniczkowe. Tymczasem w sprzyjającym, kanaryjskim klimacie zachowują się one często wręcz jak inwazyjne chwasty.

Z murów i ogrodzeń wylewają się obsypane kwiatami bugenwille. Poinsecje (nasze gwiazdy betlejemskie), przypominają sporych rozmiarów krzewy. Żywopłoty nierzadko robi się z hibiskusa. Częstym elementem roślinnego wystroju miejskich parków są strelicje królewskie – symbol Wysp Kanaryjskich.

Tu spotkasz endemity

Wyspy Kanaryjskie to także setki gatunków roślin endemicznych, czyli takich, które można spotkać tylko w tym miejscu na świecie. Należy do nich sosna kanaryjska, ale także bardzo specyficzny gatunek draceny – tzw. smocze drzewo. Szacuje się, że najstarsza, rosnąca na Teneryfie dracena, ma około tysiąca lat.

Inne charakterystyczne dla Wysp Kanaryjskich okazy to daktylowce kanaryjskie, opuncje, agawy i aloesy. Nie do przegapienia są również lasy wawrzynowe, zlokalizowane w wilgotniejszych rejonach, często osnute mgłami, o gałęziach porośniętych mchem. Pod ich gałęziami można spotkać piękne okazy wrzosów i paproci.

Co sadzą rolnicy

Na terenach rolniczych dominują wielkie plantacje bananów, gaje migdałowe, sady z cytrusami, pola tytoniu i kwiatów. Uprawia się także owoce – mango, awokado i papaje. Na Lanzarote, w okolicach La Geria, zachwycają winnice z krzewami winorośli zagłębionymi w charakterystycznych kamiennych nieckach.

Rośliny przejmują teren

W bardziej gorących i słonecznych częściach Wysp Kanaryjskich, na wybrzeżach Teneryfy, na Fuerteventurze można zobaczyć wiele pięknych odmian roślin sucholubnych, sukulentów, kaktusów, eonium i wilczomleczy. Na Lanzarote – w większości pokrytej wulkanicznym żwirem, jest też wiele gatunków porostów. To niesamowite wrażenie patrzeć, jak rośliny „odzyskują” teren zniszczony wieloma erupcjami wulkanów.

Co miłośnik roślin powinien zobaczyć na Wyspach Kanaryjskich:

• charakterystyczną roślinność okolic wulkanu El Teide, ogród botaniczny w Puerto de la Cruz, tysiącletnią dracenę w Icos de los Vinos, ogrody przy Jameos del Aqua, opuncje na zboczach wąwozu Masca na Teneryfie
• powulkaniczny Park Narodowy Timanfaya, winnice w okolicach La Geria, ogród kaktusów, rośliny w projektach architektonicznych Cezara Manrique na Lanzarote
• sukulenty porastające stepowo-pustynny krajobraz na Fuerteventurze
• Park Narodowy La Garajonay z plątaniną porośniętych mchem gałęzi wawrzywnowych i pola uprawne na La Gomerze
• ogród botaniczny Jardin Canario – największy tego typu ogród w Hiszpanii, las wawrzynowy w rezerwacie Los Tilos del Moya, lasy sosnowe i gaje palmowe na Gran Canarii

The post Wyspy wiecznej wiosny appeared first on Po prostu posadź.